Вт06192018

Пяцікратнае «Віншую!» Шматдзетная мама з Ліды прымае віншаванні з 8 марта

мамаЗ раніцы ў сям'і Тамары і Юрыя Роман, як у той песні спяваецца, шум, гоман і беганіна. Малодшыя сыны, пакуль тата на працы, рыхтуюць падарункі для любімай матулі і трох сваіх сёстраў. Працы шмат: трэба зрабіць адразу некалькі паштовак, ды яшчэ і падпісаць. Трохгадовы Павел упэўнена бярэ фламастары ў маленькія ручкі. Ён сёння мастак. “Пашка ўсё хваліцца, што хутка пойдзе ў школу, – вось хай і піша прыгожыя, добрыя словы, – зазначае малы. – Свята 8 Сакавіка – не за гарамі!»

Шматдзетная мама, гледзячы на такія намаганні, расплываецца ў шчаслівай усмешцы. Сям'я вялікая, дружная. І самае галоўнае багацце ў ёй – дзеці: Надзя, Віка, Даша, Міша і Павел.

– Мацярынства – гэта наогул штосьці незвычайнае, – дзеліцца ўражаннямі Таццяна Валер'еўна. – Першы плач, першыя крокі, першае слова «мама» з вуснаў свайго дзіцяці. Што можа быць даражэй? З мужам ніколі не задумваліся над тым, колькі ў нас будзе дзяцей. Заўсёды ведалі: трое як мінімум. Юрый рос у шматдзетнай сям'і. Дзякуючы Божаму благаславенню і ў нас пяцёра «куранят»: кожны – галоўная каштоўнасць.

Па жыцці муж і жонка Роман – аптымісты: нават у самыя складаныя для сям'і часы не апускалі рук. Тамара працуе настаўнікам хіміі ў ДУА «Дзітвянская сярэдняя школа», муж – вадзіцелем пагрузчыка ў ААТ «Торфабрыкетны завод «Дзітва». Спярша жылі ў бацькоў у аграгарадку. А ўжо ў 2014 годзе атрымалі добрую навіну: як шматдзетнай сям'і, ім выдзелілі кватэру ў Лідзе. Праз два гады перасяліліся ў горад.

– Старэйшай дачцэ цяпер пятнаццаць гадоў, і яна цвёрда настаяла, што скончыць тую школу, у якую пайшла ў першы клас, – гаворыць мая суразмоўца. – Можа, побач з домам было б і лепш, але яна, узважыўшы ўсе «за» і «супраць», вырашыла вучыцца ў Дзітве. Надзя – творчая асоба: спявае, піша вершы і апавяданні і ў той жа час вельмі дапамагае мне па дому, глядзіць за сёстрамі і братамі. Віка і Даша таксама добрыя, ласкавыя, адказныя дзяўчынкі і ўжо хвацкія гаспадынькі. Ведаеце, калі ў сям'і ёсць узаемаразуменне, абавязкі дзеляцца. Усё роўна трэба памыць посуд, прыбраць у пакоях ці схадзіць у краму. Адказнасць за ўчынкі залежыць ад выхавання і ад таго, наколькі людзі ўмеюць дапамагаць адзін аднаму, падтрымліваць, суперажываць.

Багаты вопыт, цярпенне і любоў дапамагаюць бацькам у выхаванні дзяцей. Сёння гэта вялікая дружная сям'я, якую смела можна ставіць у прыклад. У іх доме заўсёды гучыць вясёлы дзіцячы смех. У асаблівай, незвычайнай атмасферы праходзяць святы. Не паспелі павіншаваць тату, а ўжо на чарзе яшчэ адзін галоўны чалавек у жыцці – матуля.

mamaaaa

– Я хачу, каб яна заўсёды была побач, – прызнаецца маленькі Павел. – Вельмі добрая, вясёлая, ласкавая. Заўсёды абдымае і цалуе. Мая мама – самая лепшая на свеце, і калі б у мяне была чароўная палачка, я б на 8 Сакавіка падарыў ёй усе кветкі, што ёсць на зямлі. 

Старэйшыя сёстры ўсміхаюцца: з братам немагчыма не пагадзіцца. А Тамара Валер'еўна, пачуўшы добрыя словы ў свой адрас, напрыканцы гутаркі заўважае:

– Раней я жыла ведамі, а цяпер усё больш кіруюся досведам і мудрасцю, атрыманымі за гэтыя выдатныя шаснаццаць гадоў сямейнага жыцця. Я магу азірнуцца назад і ўпэўнена сказаць сабе: час пражыты ў надзеі, веры і любові. Нашы дзеці – наша радасць. Іх сінякі і слёзы – нашы слёзы, іх поспехі – нашы поспехі, а іх шчасце – наша шчасце. Што можа быць каштоўней за гэта?

Добавить комментарий


Защитный код
Обновить

 

Наши блоги: 

Из личного блокнота

petrul
Блог Людмилы Петрулевич

Открытый микрофон

pin
Блог Жанны Пиневской

Строчки без точки

Русилевич
Блог Виктории Русилевич

Между делом

kudr
Блог Татьяны Кудряшовой

Житейский перекресток

Каральчук
Блог Татьяны Каральчук